Opowiadanie o Fluffy oparte na faktach - część 1

Mała chomiczka leżała sobie w trocinach. Zastanawiała się, czy kiedykolwiek znajdzie dom. Z jednej strony chciała zostać z rodzicami, ale z drugiej chciała mieć swój własny dom i pana albo panią.

Nagle w jej ciemnej kryjówce zrobiło się jasno. 

- Ojej, przykro mi, że musiałam ci zepsuć kryjówkę, ale muszę posprzątać w klatce - powiedziała Wiktoria, wyjęła zwierzątko i położyła w pudełku razem z jej bratem. 

- Znowu zepsuła ci kryjówkę? - powiedział brat chomiczki. 

- Tak, niestety. 

- A mnie zepsuła obiad... 

Chomiki patrzyły jak Wiktoria sprząta ich domek. 

Kilka minut później znów były w klatce. Chomiczka weszła do domku, gdzie była sama, bo brat i rodzice jedli obiad. 

Widocznie zasnęła, bo obudził ją dzwonek do drzwi. Wiki pobiegła otworzyć. 

- No tak, ma urodziny... - przypomniała sobie chomiczka. 

Za chwilę Wiktoria wróciła do pokoju ze mną. Chomiczka wychyliła nosek ze swojego domku. 

Popatrzyłam na nią. Bardzo mi się spodobała. 

***

- Radek! Łap ją! - krzyknęła Wiktoria. Siedzieliśmy we trójkę na łóżku Wiktorii i bawiliśmy się z mamą maluszków. 

- Dajcie jej już spokój i weźcie chłopaka - powiedziała Patrycja. 

Wiktoria wzięła chomiczkę i włożyła do klatki, a potem wyjęła chłopaka. Malutka chomiczka patrzyła jak bawimy się z jej tatą. 

- On jest za szybki, weźmy może malucha - zaproponował Radek. Wiki odłożyła tatę do klatki i wzięła chomiczkę. Biedna nie wiedziała co się dzieje. 

Wiki położyła ją na kołdrze. Nagle przyszła Patrycja i zabrała nam chomiczkę. 

- Ej! - krzyknęła Wiki. 

- Zamęczycie te chomiki - powiedziała Patrycja i pocałowała malutką chomiczkę. To był koniec zabawy z chomikami. 

Maleńka chomiczka patrzyła na nas przez szybkę. Polubiła mnie, a ja ją. Czy kiedykolwiek będziemy razem?

Koniec części pierwszej.